Spoken en Vibraties

Geen dagelijkse meldingen van geestverschijningen, geen rondwarende transparante bewoners, maar trillingen en vibraties  zijn de waarnemingen waarop de verhalen berusten dat het spookt in de duinen. Niet overal, maar wel in het gebied achter de Tillenhof in Huisduinen. Het kan ook niet anders wetende dat het galgenveld waar het rapalje hun lijstraffen ondergingen daar lag. Hoeveel hier hun einde vonden is niet bekend, maar van een aantal staat het lot in de geschiedenisboeken beschreven.

Piraten en muiters werden er opgeknoopt aan de rij galgen die klaar stonden op het veld. De meest bekende hangpartij was die van de bemanning van de Nyenburg die vanwege muiterij in 1765 zelfs tentoongesteld werden aan de kustlijn, als afschrikwekkend voorbeeld voor langsvarende schepen. Wetende dat dit je lot kon zijn bedacht men zich na dit aanzien wel twee keer eer men aan het muiten sloeg.

Ook andere straffen werden uitgedeeld op dit vermaarde veld. De laatste lijfstraf betrof een vrouw die vanwege het ‘buitenechtelijk zijn geweest’ publiekelijk werd gegeseld in 1805. Daarna is het veld in de vergetelheid geraakt, maar volgens hardnekkige vertellingen en stellige beweringen kan men de aanwezigheid van al deze dolende zielen nog voelen wanneer men het veld nadert.

Sommige bewoners van Huisduinen zijn overtuigd dat op stormachtige nachten het niet veilig is op straat vanwege de spoken die verborgen in het donker en geflankeerd door de wind op zoek zijn naar onschuldige voorbijgangers om wraak te kunnen nemen op het lot dat zij ondergingen. Want zoals het een echt spook betaamt heeft het geen enkel tijdsbesef en geen idee dat de huidige mens zich van geen kwaad bewust is.

Of het waar is, zal ik niet over oordelen. De feiten kloppen en de spoken …?                      Ach, eigenlijk horen die erbij. Elk zichzelf respecterend gebied heeft een verschijning gestoeld op de overleveringen. In de achterhoek kennen we de Witte Wieven, in Engeland bekend als de White Lady, het spook van Veenwouden waart rond omdat hij met de hulp van de duivel zijn geld heeft verborgen en Koningshof heeft een spook dat tot de levenden terug zal keren wanneer hij ’t Juffersgat met een vingerhoed heeft leeggeschept. Waarom zou Den Helder dan op een plaats als de duinen achter de Tillenhof niet een mooie witte dame hebben die af en toe de daarvoor gevoelige wandelaar een koude rilling bezorgd?

In plaats van alles af te doen met ‘onzin’ en ‘spoken bestaan niet’, kunnen we zo’n vertelling prima gebruiken om onze plaatselijke geschiedenis te verlevendigen. Ik heb haar daarom een naam gegeven, Tilly van de Tillenhof en het zou me niet verbazen wanneer we daar in de toekomst meer van gaan horen.