Het mooiste plekje van Sandra Dekker

De meeste mensen kennen Sandra Dekker als boegbeeld van de politieke partij ‘Trots op Den Helder’. Naast een betrokken politica heeft ze jarenlang in het bouwbedrijf van haar vader gewerkt. Ze is een geboren en getogen Jutter en groeide op als jongste dochter met een broer en een zus. Zoals veel mensen in Den Helder is ze van huis uit Rooms Katholiek en wonende aan de Ruyghweg ging ze naar basisschool De Drietand.

De VWO opleiding volgde ze bij het Joco (Johannescollege) dat na twee jaar van naam veranderde en het Etty Hillesumcollege werd. “In de avonduren heb ik de KOB (Kader Opleiding Bouwkunde) gevolgd, maar ik wilde ook graag werken. Ik ben op de bouwplaats begonnen als uitvoerder. Ik moest er op toezien dat alles goed ging, de spullen er op tijd waren, enzovoort”, vertelt Sandra. Als Negentienjarige ging ze op zichzelf wonen op een flat in Nieuw Den Helder. “Ik keek wel om me heen naar een andere woning en toen ik dit huis in de Van Galenbuurt zag, wist ik het meteen, dit huis heeft mogelijkheden. Ik zag de ruimte en hoefde er niet lang over na te denken, ik heb het meteen gekocht. Ik was toen net 21jaar.” Sandra is single en mag graag plezier maken, gaat graag uit en houd van haar vrijheid. Op dit moment oriënteert  zij zich op een nieuwe onderneming. “Niet meer in de bouw zelf, maar wel iets dat aan de bouw gerelateerd is, maar wat het exact moet worden weet ik nog niet. Wel lijkt het me heel leuk als mijn vader daar ook voor een paar uurtjes in de week bij betrokken zal zijn, want ik vind het nog altijd heel fijn om samen met mijn vader te werken.”

Haar mooiste plekje is de begraafplaats, of nog specifieker, de aula. “We hebben daar met drie generaties uit mijn familie aan gewerkt. Het werd in 1925 gebouwd. Mijn opa werkte bij de gemeente als manusje van alles en hij heeft in ieder geval het stucwerk van de aula toen der tijd gedaan en er het nodige onderhouden, timmerwerk verricht en allerlei klusjes gedaan. In 2001 werd de aula verbouwd en dat deden mijn vader en ik. We waren ons heel erg bewust van dat feit dat we met drie generaties hier werkzaam waren geweest.” Tijdens de werkzaamheden leerde Sandra de begraafplaats goed kennen. “De weg erheen is al prachtig, maar soms was het ook wel een beetje eng, wanneer je in het donker de hekken opende en er helemaal alleen was. Ik heb het op alle tijden van de dag meegemaakt, heb de zon er zien opgaan en alle weertype meegemaakt en ben van die plek gaan houden. Vooral ook omdat mijn grootouders in de urntuin waren bijgezet. Ik kwam er tot 2006 bijna dagelijks. Het is een plek waar rust vanuit gaat.”



Leave a Reply